The Legend of Karna

மகாபாரதத்தில் வரும் சூர்யபுத்திரன் கர்ணனை மையமாகக்கொண்டு, அவன் வாழ்க்கைப் பயணத்தைவைத்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் அனிமேஷன் வெப் தொடர்தான் இந்த ‘தி லெஜெண்ட் ஆஃப் கர்ணா’. சோனி லிவ் தளத்தில் அனிமேஷன் தொடராக வெளியாகியிருக்கிறது. கர்ணனின் வாழ்க்கையை மட்டுமே மையமாகவைத்து, அவரின் பார்வையில் நகரும் கதையமைப்பின் மூலம் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் ஆழத்தை உணர முடிகிறது. குறிப்பாக, கர்ணனின் தனிப்பட்ட குணங்களையும், துரியோதனனுடனான நட்பையும் அதிகம் பேசுகிறது இந்தப் படைப்பு. பலமுறை எடுத்தாளப்பட்ட கதை என்பதால் அனிமேஷனில் புதியதோர் அனுபவம் தேவைப்படுகிறது. ஆனால், அது இங்கே சுத்தமாக மிஸ்ஸிங்! இரண்டு காட்சிகளை இணைக்கும் டிரான்சிஷன்களில்கூட ஆங்காங்கே சொதப்பியிருக்கிறார்கள். திரைக்கதையில் வேகம் காட்டி நகரும் காட்சிகள் சரியான கட்டமைப்பின்றி நகர்வதால் ஈர்க்க மறுக்கின்றன. இந்தச் சிக்கல்கள் அனைத்தும் நம்மைத் தொடருடன் ஒன்றவைக்க மறுக்கின்றன. அதேசமயம், பின்னணி இசை தேவையான காட்சிகளில் போர் முழுக்கமிட்டு வசீகரிக்கிறது. இன்னும் புதுமை தேவை கர்ணா!

The fundamental issue with adapting mythological epics in India is that there’s very little adaptation going on, avoiding straying too far from the source. But the issues with SonyLIV’s new animated series, The Legend of Karna, are twofold. Not only does the show struggle to find anything new to say about one of the greatest stories ever told, the Mahabharata, but it also can’t decide whom it is targeting. Too verbose for children and too simplistic for adults, The Legend of Karna ultimately finds itself in no man’s land, fighting a war that it was always going to lose. The irony. A retelling of the Mahabharata from the warrior Karna’s perspective, the series has been created by Sharad Devarajan and Jeevan J. Kang, with none other than Anup Soni, of “Saavdhan Rahein, Satark Rahein” fame, voicing the titular character. The Legend of Karna, to its great misfortune, finds itself sandwiched between Christopher Nolan’s The Odyssey and the upcoming two-part Ramayana starring Ranbir Kapoor. Needless to say, it cannot compete with either of those projects in terms of production values or scope. There was, however, an opportunity to present a more internal take, especially since the writers were under no burden to flesh out the scores of characters in the Mahabharata.