Nukkad Naatak

உயரிய கல்வி நிறுவனம் ஒன்றில் பொறியியல் படிக்கும் ஷிவாங்கும் மோல்யும் நண்பர்களாக இருக்கின்றனர். கல்லூரியின் நாடகக்குழுவின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் மோல், சமூக விழிப்புணர்வு சார்ந்த பல நாடகங்களை அரங்கேற்றிப் பரிசுகளை அள்ளுகிறார். இவர்கள் படிக்கும் கல்லூரியில் இருக்கும் உணவகத்தில் பணிபுரியும் ஒருவரை, அவருடைய முதலாளி கடுஞ்சொற்களால் திட்டுகிறார். இதனால் கோபமடையும் ஷிவாங்கும் மோல்யும், அவருக்கு உதவி செய்யத் திருட்டு வேலையில் ஈடுபடுகிறார்கள். இதைக் கண்டுபிடிக்கும் கல்லூரி நிர்வாகம், அவர்களைக் கல்லூரியிலிருந்து வெளியேற்றக் கடிதம் அனுப்புகிறது. ஆனால் கல்லூரியின் இயக்குநர், “குடிசைப்பகுதியில் வாழும் ஐந்து குழந்தைகளைப் பள்ளியில் சேர்த்தால், மீண்டும் கல்லூரிக்குள் சேர்ப்போம்” என நிபந்தனை விதிக்கிறார். அதன் பிறகு இந்த மாணவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், மீண்டும் கல்லூரியில் இவர்கள் சேர்க்கப்பட்டார்களா, இவர்கள் கற்பிக்கும் பாடம் என்ன என்பதுதான் இயக்குநர் தன்மயா சேகர் இயக்கியிருக்கும் இந்த நெட்ஃபிளிக்ஸ் சினிமாவின் கதை.

Nukkad Natak is a coming-of-age Hindi drama about two youngsters. Molshri (Molshri) is a rebellious student studying at the prestigious ZIT. She is full of fighting spirit and can’t stand injustice. She leads their university’s street play (nukkad natak) group called Abhay. Shivang (Shivang Rajpal), her classmate, is the opposite as he is shy and introverted. Joining Abhay through Molshri’s insistence provides him with new meaning in life as they throw light on various social evils through the group.

It’s quite a responsibility to be trusted to engage with a debutante’s fragile creation. Operating outside the ‘system’ with few resources, featuring yet-to-be-proven faces – a newbie ‘indie’ film crew might be among the purest underdogs out there. It can colour the judgement of most fiercely ‘objective’ critics. Despite how much one might be rooting for a film, the experience of it rarely lies. The good intentions are visible, the rawness of craft is rationalised, the obvious missteps grate the senses, and the naive sincerity can be disarming. You want to be mindful of the limitations of a production like this, but also will kid-gloving the undertaking breed a level of indolence in the crew’s next outing? Will there be a next outing, if one employs the brutal honesty extended to other films out there? Is it fair to measure all films by similar yardsticks?

t’s bittersweet when you learn of an independent film releasing against all odds. The more inspirational the journey is, the more complicated it gets for film critics who must approach it objectively. What if it’s not good, despite the sincerity and courage? What if the inventive process of making it is the best part of its legacy? What if the craft is consumed by underdog hype and passion? What if the behind-the-scenes story is more interesting than the film’s story? What sort of euphemisms might one have to use to be kinder to gutsy ‘outsider’ art? The anxiety is more heightened with a film like Tanmaya Shekhar’s Nukkad Naatak: a crowd-funded, self-promoted and self-distributed indie whose guerrilla marketing campaign features a recent cross-country road trip in a rented caravan. It wears its defiance on its sleeve. The premise is even designed to be curious and socially expressive — a sign that commentary might be used to offset a lack of depth.